رقص کولی

بهار یعنی بوی دشت های باران خورده ی جنوب   

بهار یعنی بوی کارون، بوی دز 

بهار یعنی شقایق های روییده در دامنه کوه های خوزستان  

بهار یعنی بوی رطوبت آمیخته با بهار نارنج  

بهار یعنی باران های وحشی خوزستان که دوست دارم تا آخر زیرش بمانم و آرزو کنم برای همه آنهایی که دوستشان دارم  

بهار یعنی بی بی، بوی پیراهنش، لبخندش، مهربانی اش، ناز کردنش... و حالا برای سومین سال، جای خالی اش که هیچ چیز و هیچ کس پُرش نمی کند   

بهار یعنی مامان بزرگ و آقاجون    

بهار یعنی عمه، عمو، دایی، خاله  

بهار یعنی دختر خاله ها و پسرخاله ها، دختر عمه ها و پسر عمه ها، دختر عموها و پسر عموها، دخترایی ها و پسر دایی 

بهار یعنی دور هم جمع شدن ها و خندیدن ها تا نزدیک صبح  

بهار یعنی دویدن در مزرعه عمو  

بهار یعنی بستنی با شیر گاو میش  

بهار یعنی درختان سدر و میوه اش کُنار*  

بهار یعنی آزاد و رها دویدن در دشت ها و کوه های جنوب  

بهار یعنی عیدی دادن و عیدی گرفتن 

بهار یعنی بوسیدن دست ِ بزرگترها 

بهار یعنی در آغوش کشیدن ِ خواهر ها و برادرم 

بهار یعنی جای خالی راز که امسال سر سفره هفت سین کنارم نیست 

بهار یعنی تمام حس های خوب ِ نوروز 

بهار یعنی تو که بهار ِ امسال را برایم از همیشه زیباتر کرده ای  

 * خوزستانی ها به میوه درخت سدر، کُنار می گویند. 

 در 

     شصت و یکمین دقیقه ی  

                 بیست و پنجمین ساعت ِ   

                                 روز ِ سی و دوم  ِ  

                                               ماه ِ سیزدهم، 

                                                             از کدام سال ِ   

                                                                          کدامین قرن،  

در کدام شهر ِ کدام کشور ِ چه سیاره ای از کدامین کهکشان،    

به دنیا آمدی؟   

                      که این همه فرق است میان ِ تو، با دیگران  

دلم بادهای بنفش تیره می خواهد 

که رخت از تن ِ روحم بر کَنَد  

و روح عریانم را با خود ببرد  

درست همان جایی که باید رهایم کند 

کاش ایرن دوباره بنویسد 

لعنت به فصل محبوب من! وقتی تو را، که پاییزی ترینی، کنارم ندارم. 

لعنت به بادهای سردش، وقتی دستان ِ تو نیست که برای پیچیدن میان ِ موهایم با آن رقابت کند.  

لعنت به فرش ِ رنگینش، وقتی قدمهایت بر آن دنبالم نمی کند تا صدای خنده هایمان هارمونی ِ نت های سرخ و زردش را کامل کند.  

و لعنت به همین باران، که تمام ِ تابستان را به امید ِ باریدنش گذراندم. 

لعنت به قطره قطره اش که با اشک هایم می آمیزند تا نطفهء دلتنگی هایم بسته شود. 

باران که ببارد، تمامی خیابان های شهر نام تو را در گوشم زمزمه می کنند. 

باران که ببارد، تمامی کوچه ها و سنگفرش ها بهانهء تو را می گیرند، همهء اتوبوس های شهری، همهء حوض های پارک با تمام ِ فواره هایشان، همهء شمشادهای باران خورده، همهء چراغ ها...  

وقتی نباشی  

حتی ارباب ِفصل ها هم با آن همه رنگ، بی رنگ است.  

وقتی نباشی 

حتی لعنت به خزان، فصل محبوب من!

چرا وقتی یه جریانی اتفاق میفته و تموم میشه و می گذره، بعد که بهش فکر می کنی فقط تموم ِ خوبیاش ذهنتو پر می کنه؟ چرا فقط تموم خاطرات ِ شیرین و دوست داشتنی که از جنس ِ همون زمان ِ وقوعشون هستن به سمت ِ قلب و روحت روونه میشن و از تلخی ها خبری نیست؟ و یادآوری این شیرینی ها هی دلتنگ ترت می کنه؟  

مثل ِ وقتی که یه عزیزی میره و تو هر کاری می کنی نمی تونی بدیهاش رو به خاطر بیاری و هر چی که ازش یادت میاد فقط خوبیه و همین خاطرات بیشتر داغونت می کنه... چرا؟

همه چیز گاه اگر کمی تیره می نماید... 

باز روشن می شود زود 

تنها فراموش مکن که این حقیقتی است 

بارانی باید تا که رنگین کمانی برآید 

و لیموهایی ترش تا که شربتی گوارا فراهم شود 

و گاه روزهایی در زحمت  

تا که از ما انسان هایی تواناتر بسازد. 

خورشید دوباره خواهد درخشید، زود 

                                              خواهی دید... 

     "کولین مک کارتی"

امروز که بگذرد و فردا که آفتاب طلوع کند، دقیقا 30 سال است که زنده بوده ام، نفس کشیده ام و 10950 بار طلوع و غروب آفتاب رادیده ام... نمی گویم زندگی کرده ام چون نمی دانم که حتما این کار را کرده باشم... 

هیچ ادعایی در علم، هنر، فن، فلسفه و یا هر چیز دیگری ندارم و اگر قرار باشد همین امروز دیگر نباشم، به جرأت می گویم که تمامی سرمایه و دارایی زندگی ام، انسان ها هستند... خانواده ام، دوستانم، همکارانم و تمامی کسانی که شاید تنها یک بار در زندگی دیده باشمشان، اما احساس می کنم که نسبت به تمامی آنها مسئولم...  

من فکر می کنم که مهم ترین چیز در این دنیا دوست داشتن و دوست داشته شدن باشد...  

تا امروز که 30 سال از زندگی ام می گذرد، کشفی بزرگتر از این نداشته ام...  

آرزویم برای سالی که آغاز می کنم این است که بتوانم مهربان تر باشم و بیشتر دوست بدارم و خالصانه عشق بورزم... 

پی نوشت:  

نمی دانم لایق ِ این پست ِ کیامهر هستم؟ هر بار که می خوانم اشک در چشمانم حلقه می زند و با خودم می گویم که: لیاقت ِ این همه محبت و مهربانی و احساس ِ پاک را دارم؟  

من فرشته نیستم، من این چیزهایی که کیامهر نوشته نیستم، و خوشحالم و بر خود می بالم اگر اینگونه دیده می شوم، آن هم به چشم ِ نازنینانی چون شما.  

 به خودم می بالم به داشتن دوستانی چون شما، و امیدوارم لایق این همه محبت باشم.